|
|
| :: Mi³osne | |
| wiersze | |
| wierszyki | |
| powiedzenia | |
| aforyzmy | |
| piosenki | |
| smsy | |
| opisy gg |
|
| wyznania |
|
| nades³ane |
|
|
|
|
Mi³o¶æ |
|
| Teledyski |
|
| Sennik |
|
| |
|
| :: Menu | |
| Strona g³ówna | |
| Ksiêga go¶ci | |
| Kontakt | |
| Linki | |
Robota anio³a stró¿a - Maria Pawlikowska-Jasnorzewska Goni³ ciê mój anio³ stró¿ po ¶wiecie, o mój Drogi, bieg³ wci±¿ za tob± przez lasy, przez ³any, potr±ca³ ciê ku mnie, zapêdza³ ciê do mnie, ci±gn±³ za obie rêce, spycha³ z prostej drogi — o mi³o¶ci co¶ szepta³, bredzi³ nieprzytomnie, pachnia³ jak wytê¿one bia³e nikotiany... Siedz±cy noc ca³± przy tobie na warcie krzycza³ g³osem jak tr±by z³ote i waltornie, to znów o ³askê twoj± modli³ siê pokornie,— zbawienie w³asne diab³om rzuca³ na po¿arcie! — Wreszcie ciebie ¶lepego, ciebie niechêtnego zawiód³ przemoc± do mego pokoju, gdzie siedzia³am p³acz±ca, Pan Bóg wie dlaczego, jak to siê zdarza czasami. — Wpu¶ci³ ciê naprzód, sam zosta³ za drzwiami, zatañczy³ w trumfie jaki¶ taniec boski — potem twarz zakry³ szat± srebrnobia³±, zamy¶li³ siê pe³en troski — i jêkn±³ z przera¿enie nad tym, co siê sta³o. Maria Pawlikowska-Jasnorzewska |