|
|
| :: Mi³osne | |
| wiersze | |
| wierszyki | |
| powiedzenia | |
| aforyzmy | |
| piosenki | |
| smsy | |
| opisy gg |
|
| wyznania |
|
| nades³ane |
|
|
|
|
Mi³o¶æ |
|
| Teledyski |
|
| Sennik |
|
 |
|
| :: Menu | |
| Strona g³ówna | |
| Ksiêga go¶ci | |
| Kontakt | |
| Linki | |
Wiersz pow¶ci±gliwy - Julian Tuwim Wiersz pow¶ci±gliwy Nie wiem jak to wyraziæ... Bo wszystko ma swoj± miarê i stopnie i skalê... Zakocha³em siê w tobie, pani, w pewnej mierze, rzek³bym, niebywale. Do pewnego stopnia... bo mi³o¶æ ma sw± skalê i miarê, i stopnie. S³owem... nie wiem, jak to wyraziæ... Kocham ciebie nieomal okropnie Jestem bliski mniej wiêcej szaleñstwa i poniek±d w mi³osnym ob³êdzie, niezupe³nie, ale, rzek³bym, prawie, bo kto mo¿e przewidzeæ, co bêdzie. Je¶li pani... tak¿e co¶ takiego, co¶... plus minus... na ogó³, powiedzmy, oczywi¶cie - bez zobowi±zañ, pod uwagê wzi±wszy stan obecny... Jednakowo¿ (bo kto mo¿e wiedzieæ?) je¶li s±dzisz, ¿e przypuszczalnie - proszê jako¶ mi o tym powiedzieæ z zastrze¿eniem, ewentualnie. Julian Tuwim |